۲ سال از فوت فاطمه ومهناز عزیزم می گذره. می خواستم چیزی که تو دلم گذشته رو بنویسم اما حالا تصمیمم چیز دیگه ایه.

مهناز الگوی اخلاق و مهربونی بود. کسی که هیچ زمانی ناراحتی و غصشو به کسی نشون نمی داد.

فاطمه یه دختر پاک و دوست داشتنی که هیچ وقت دلم نمی خواست اون چهره زیبا و قامت بلندشو تو دل خاک ببینم.

اما افسوس که امروز سر مزارشون خیلی دلم گرفت.

جاشون خیلی خالیه. مخصوصا برای رضا.

 لازم بود جای عزیزام و مهمتر از اونا عمه رعنای ناز و خوشگلمو خالی کنم. عمه جانم کنار بچه هاش خوابیده تا توی اون دنیا هم درد بی مادری رو نکشن.

دیگه تو این صفحه از ناراحتی و غصه هام نمی نویسم.

سعی می کنم به این زندگی امیدوار بشم.

هواشونو داشته باش

                         ای خدای مهربون...